ترجمه : و ما موسى را نيز با آيه‌هاى خويش و حجت و برهان روشن ( و آشكار ) بسوى فرعون برسالت فرستاديم ( 96 ) بسوى فرعون و بزرگان قوم وى ، ولى آن مردم دستور فرعون را پيروى كردند اما دستور فرعون روى رشد ( و صلاح مردم و خير خواهانه ) نبود ( 97 ) و در روز قيامت پيشاپيش آنها برود و بدوزخ واردشان كند و ( دوزخ ) بد جايگاه وروديست ( 98 ) و در اين دنيا و روز قيامت بلعنت دچار گشتند و چه عطا ( و بهرهء ) بدى داده شدند ( 99 ) اين خبرهاى دهكده‌ها است كه بر تو حكايت كنيم كه بعضى از آنها ( هنوز ) بر پا است و ( بعضى ) از بين رفته ( و نابود ) شده‌اند ( 100 ) و ما بدانها ستم نكرديم بلكه خود آنها بر خويشتن ستم كردند و چون فرمان پروردگار تو بيامد خدايان آنها ( و بتهاشان ) به درد آنها نخوردند و جز زيان و خسران بر آنها نيفزودند ( 101 ) و اين چنين بود بر گرفتن پرودگارت هنگامى كه اهل دهكده‌ها را كه ستمگر بودند بر گرفت كه براستى بر گرفتن ( و انتقام ) او دردناك و سخت است ( 102 ) و در اين جريان عبرتى است براى كسى كه از عذاب آخرت بترسد و آن روزى است كه همهء مردم در آن گرد آيند و روزى است كه همه در آن حضور يابند ( 103 ) . شرح لغات : قدم - يقدم - القوم قدماً : به معناى پيشاپيش رفتن بر مردم . رفد : كمك . و رفد به معناى عطا نيز آمده ولى از همين معنا گرفته شده چون كمكى است از طرف شخص عطا كننده . حصيد : به معناى ( محصود ) چيده شده ، و اصل آن از « حصد » به معناى درو كردن زراعت است . و گويند : « حصدهم بالسيف » يعنى آنها را با شمشير كشت . تتبيب : از « تبت يده » گرفته شده و به معناى خسران و زيان است . تفسير : خداى سبحان در اين آيات داستان موسى عليه السلام را بدنبال قصهء ساير انبياء بيان فرموده .